Impressies Impressies Noorwegen met kinderen
Zeilen in Noorwegen met kinderen? Gastenimpressie Noorse Zuid-kust.
Reisverslag 18-07-2009 Fam.Romijnders-Eelsink
Het was zover, de afvaart naar Noorwegen vanuit de jachthaven Blocq van Kuffeler was een feit. Ik werd samen met schipper en schipperse uitgezwaaid door mijn gezin en zette direct koers naar Vlieland. Na een Ijsselmeertocht gingen we voor anker achter dit prachtige waddeneiland. De volgende dag was de wind rustiger en stabieler, een goed moment om aan onze 3 daagse zeereis naar de scherenkust van Zuid Noorwegen te beginnen.
 | Nadat kilo’s zeewier van het anker was weggehaald gingen we op weg. Ik keek er naar uit om die dagen en nachten op zee door te brengen en niets te zien dan zee, lucht en wolken. Prachtig zeilweer vulde de dagen en de nachten. Onderweg steeds minder scheepvaart en olieplatforms. Af en toe een visser. Duitse Bocht, Doggersbank, Vissersbank en dan door het Skagerak voor de aanloop. De Noorse Zuidkust begon zich aan de horizon af te tekenen. Aan het einde van de avond werden we uiteindelijk door de vele eilandjes van rotsen, kaal of bebost, ‘bewoond en niet-bewoond’, opgeslokt. In de beschutte en idyllische inham van Nakkøya zochten we de ondiepte op en ging het anker neer. Tijd voor ontspanning een borrel en aanverwante lekkere zaken. |
We hadden nog een paar dagen voordat Ellen en de kinderen in Kristiansand zouden aankomen. In de dagen die volgden ging onder meer in Ny Helle en Landøy het anker neer. Het zag er allemaal pittoresk uit en ik wilde eigenlijk overal wel even aanleggen.Als mijn gezin eenmaal aan boord zou zijn was het plan om met z’n zessen de scherenkust af te struinen. Andre en Ingrid, het schippers duo, had zich hierop goed voorbereid en een 2 persoons bed in de kajuit gemaakt. De kinderen van 11 en 9 jaar hadden een eigen slaapvertrek, de achterkajuit en zouden daar prima hun eigen ding kunnen doen.
Zaterdagavond arriveerden Ellen en de kinderen met auto en ferry in Kristiaansand en het werd nog laat nadat iedereen was verwelkomd, de verhalen verteld waren en iedereen geïnstalleerd was. Na een eerste dag acclimatiseren in Kristiansand (bij vertrek uit de haven ook katterigheid en zelfs een tikkeltje zeeziekte) waren de daaropvolgende dagen gevuld met zon, wind en dus zeilen! We volgden de prachtige smalle en slingerende Blindleia route die voor zeilers en motorbootvaarders een fraai stuk Noorse kust is. We ankerden halverwege. Stilte, vissen, met de Zodiac naar de wal voor een wandeling. Ook werden Ulvøysund en Hellesundet gepasseerd. Al in 1580 staan ze beide op een Nederlandse zeekaart; Wolfsinham en de veilige schuilplaats en douane post Helle.Aan boord werden de boeken en de Nintendo’s (hoort ook bij acclimatiseren) uit de tassen gehaald; drie delen Stieg Larson en nog wat andere boeken vulden ook de week en brachten ons ook door twee regenachtige dagen. We bleven genieten van de prachtige omgeving. De kinderen vissen ook met slecht weer vanaf een van de eilandjes, iets wat met storm en onweer op komst voor zorgen baart. Gelukkig gaat het goed en liggen we als het buiten op zee windkracht 10 waait beschut in het fjord voor anker. Een dag later wordt met het hele gezin in de Zodiac tussen de buien door onze eerste Geep gevangen. Ver buiten de boot en nog aan de hengel wordt met dit lange beest terug naar De Noorderkroon gevaren. De schipper mag het dodelijke klusje klaren.
Ook hebben we gebruik gemaakt van onze eigen opblaasbare kano. Dat ging ons goed af totdat ook de ‘schipperse’ een tochtje wilde maken. Na veel gewiebel kon zij haar balans niet herstellen en leverde haar een nat pak op. Toen ook nog haar reddingsvest zijn werking deed was de hilariteit compleet. Als een oranje Michelinvrouwtje lag zij daar hulpeloos in het water. Uit de kombuis kwamen heerlijke geuren en er werd zelfs brood gebakken. Het was zo gezegd goed eten aan boord. Na een kort bezoek aan Agerøya en Lillesand gingen we terug naar Mandal. We maakten een paar fraaie zeetochten maar motorden ook om tussen de onbeschutte stukjes kust wat minder last te hebben van de katterigheid die soms opstak.
De rest van de dagen gingen we ’s avonds voor anker om te overnachten. Natuurlijk passeerden we opnieuw de Justøbroa brug. Vanaf zo’n hoogte moest de brug vast een mooi uitzicht bieden maar het had van ons best hoger mogen zijn. Bij het onderdoor varen scheelde met maar een paar centimeter ruimte boven de mast en ook aan weerszijden van het schip was de ruimte erg krap. In de avond maakten we een vuur op een nabijgelegen eilandje. In alle rust was het genieten van elkaar en van de omgeving. Terwijl de worstjes aan stokjes boven het open vuur hingen vingen Yorik en Isabel zowaar nog een makreel.Voor ons als kampeerders was het leven aan boord en dan ook nog in het Noorden nieuw. Anders dan op de camping ben je aangewezen op de ruimte aan boord die je met zes personen moet delen. Yorik en Isabel hadden van de achterhut hun eigen ‘territoriumpje’ gemaakt. Even alleen of lekker spelen met de Nintendo, geen probleem. Voor mij en Ellen was het begrip ‘privacy’ relatief aan boord en dat was wennen. Daarentegen bracht het ‘reizen’ per boot ook nieuwe dingen; vissen, met de Zodiac er op uit, wandelen op Noorse eilanden in de prachtige natuur, de door de kinderen gevangen makrelen op de barbecue aan boord etc. en ook na twee pogingen …toch maar niet zwemmen want wij vonden het water toch te koud.
Na 10 dagen werd voor de laatste keer het anker uitgebracht. Aan het einde van het Kvafjord werden de laatste makrelen gevangen, nog wat foto’s bij de barbecue en in de ochtend nog een poging van Yorick om de Zodiac op snelheid te brengen. Als de rubberboot bijna rechtop staat en de buitenboordmotor al half in het zoute water verdwijnt, houdt Yorick het hoofd koel en trekt het noodkoord uit de motor. De Zodiac ligt weer plat op het water en ‘iedereen komt met de schrik vrij ’.
Voor ons werd het tijd om de resterende dagen van onze vakantie vanaf het vaste land Noorwegen te verkennen. Kamperen in Mandal tijdens het Skaldyrfestival en verder ondermeer een bezoek aan de Stavanger regio met zijn Preekstoel ofwel Prekestølen.
We namen afscheid van Andre en Ingrid in Mandal, een bijzondere vakantie was ten einde!
Familie Romijnders-Eelsink, 2009 Hoogland